مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: محمد مهدی ظاهری, حسین سعیدی, محسن عباسی, سید محمد حسینی
کلیدواژه ها : کليدواژهها 1 - خشونت کلامی بیماران 2 - خشونت فیزیکی بیماران 3 - پرسنل بخش اورژانس
: 11760
: 208
: 0
ایندکس شده در :

زمينه هدف: محيط پر تنش بخش اورژانس كاركنان اين بخش را در معرض خطرات ناشي از تهاجمات و تعارضات فيزيكي و كلامي قرار ميدهد كه ميتواند علاوه بر امنيت و رضايت شغلي كاركنان بر روند و كيفيت ارائه خدمات و مراقبتها به بيماران نيز موثر باشد. اين مطالعه سعي دارد ميزان بروز خشونت كلامي و فيزيكي از جانب بيماران و همراهان آنها نسبت به پرسنل بخش اورژانس بيمارستان رسول اكرم(ص) در مدت سه ماهه چهارم سال 1385 را تعيين كند.

روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي توصيفي از طريق پرسشنامه كليه پرسنل شاغل در بخش اورژانس بيمارستان رسول اكرم(ص) نسبت به خشونتهاي كلامي و فيزيكي در سه ماهه چهارم سال 1385 مورد پرسش قرار گرفتند. پاسخگويان 166نفر شامل 17نفر اتندينگ، 33نفر رزيدنت، 15نفر اينترن، 32نفر پرستار، 15نفر كمك بهيار، 20نفر پرسنل آزمايشگاه، 10نفر پرسنل راديولوژي، 18 نفر پرسنل نگهباني و 6 نفر پرسنل خدمات بودند.  سپس دادهها جمع آوري و با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 15 و تست هاي آماري t-test  و كاي-دو  آناليز گرديد.

يافته ها: سن افراد مورد مطالعه 67/7±20/32سال بود. 39% پاسخ دهندگان زن و 61%  مرد بودند. 5/77% افراد مورد مطالعه حداقل يك بار مورد خشونت كلامي قرار گرفته بودند كه ميانگين تعداد خشونت كلامي در 3 ماهه چهارم 1385،  1/31بار بود. 74% خشونت كلامي از طرف مردان و 26% از طرف زنان بوده است. 93/15% پرسنل اورژانس با ميانگين 44/6% بار در طي 3ماه مورد خشونت فيزيكي قرار گرفته اند كه عامل 78% خشونتها مردان و 22% نيز زنان بوده اند. 13% پرسنل اورژانس حين فعاليت در اورژانس احساس امنيت بالا، 52% احساس امنيت متوسط و 27% احساس امنيت پاييني دارند و 8% هم اصلا احساس امنيت نمي كنند. 15/96% پرسنل اورژانس اعلام كردند كه در ارتباط با شناخت و مديريت بيماران خشن آموزش رسمي نديده اند. 4/87% پرسنل اورژانس اقدامات و تمهيدات امنيتي اورژانس بيمارستان  را براي تامين امنيت جاني آنها ناكافي دانسته بودند.

نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين مطالعه ميزان بروز خشونت در بخش اورژانس بيمارستان رسول اكرم(ص) بالاست و اين امر موجب نگراني و دغدغه پرسنل اورژانس شده است. همچنين در اين مطالعه خشونت بيشتر از طرف همراهان بوده است كه ميتوان با ايجاد اتاق انتظار با ظرفيت مناسب، از حضور بي مورد همراهان در محوطه بخش جلوگيري نمود.

نویسندگان: محمدرضا جلیلی, علیرضا طلایی, حسین سعیدی
کلیدواژه ها : بيدردي - فنتانيل - سوفنتانيل - بيحسي نخاعي
: 7988
: 4
: 0
ایندکس شده در :
زمينه و هدف: ايجاد بيدردي در بيمار يكي از اهداف اصلي بيهوشي ميباشد كه براي رسيدن به آن از روشها و داروهاي مختلفي استفاده ميشود. بيحسي نخاعي با ليدوكائين 5% يكي از روشهاي ايجاد بيدردي است كه طول مدّت بيدردي آن حدود 60 دقيقه است. در برخي از اعمال جراحي به بيدردي طولانيتري نياز ميباشد، يكي از روشهايي كه باعث افزايش طول مدّت بيدردي در بيحسي نخاعي ميشود، استفاده از مخدرها ميباشد. در اين تحقيق اثر بيدردي دو داروي مخدر فنتانيل و سوفنتانيل در بيحسي نخاعي مورد بررسي قرار گرفت تا داروي مناسبتر معرفي شود. روش تحقيق: در اين مطالعه كه به صورت كارآزمايي باليني انجام شد، 80 نفر از مردان 50-60 سالهاي كه در بيمارستان 15 خرداد بيدخت در سال 1385 تحت عمل جراحي فتق اينگوئينال قرار گرفتند، به طور تصادفي به دو گروه 40 نفري تقسيم شدند. به منظور ايجاد بيحسي نخاعي در يك گروه از µgفنتانيل20 (گروه F) به همراه mg100 ليدوكائين 5% و در گروه ديگر از µg5 سوفنتانيل و همان مقدار ليدوكائين استفاده گرديد (گروه S). اطلاعات لازم در پرسشنامه و فرم بازنگري ثبت گرديد. دادههاي جمعآوري شده با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمون آماري t در سطح معنيداري 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت.يافتهها: ميانگين طول مدت بيدردي در گروه F، 61/1837/99 و در گروه S 62/2662/153 دقيقه بود و دو گروه از نظر آماري اختلاف معنيداري داشتند (001/0P<). در گروه F، هايپوتانسيون در 5/37%، براديكاردي در 5/27% و تهوع و استفراغ در10% از نمونهها اتفاق افتاد ولي در گروه S اين موارد به ترتيب 40%، 5/32% و 15% بود. اين اختلاف از نظر آماري معنيداري نبود.نتيجهگيري: با توجه به نتايج حاصل از اين پژوهش، طول مدت بيدردي با سوفنتانيل نسبت به فنتانيل در بيحسي نخاعي بيشتر بوده و دو گروه با هم اختلاف معنيداري داشتند. از نظر وقوع هايپوتانسيون، براديكاردي، تهوع و استفراغ دو گروه با هم تفاوت معنيداري نداشتند؛ بنابراين در مواردي كه نياز به بيدردي بيش از100 دقيقه ميباشد، ميتوان از سوفنتانيل به جاي فنتانيل در بيحسي نخاعي استفاده نمود.در اين تحقيق، طول مدت بيدردي با سوفنتانيل نسبت به فنتانيل در بيحسي نخاعي بيشتر بود و دو گروه با هم اختلاف معنيداري داشتند ولي از نظر وقوع افت فشار خون، تهوع و استفراغ تفاوت معنيداري بين دو گروه مشاهده نشد؛ بنابراين در مواردي كه نياز به بيدردي بيش از100 دقيقه باشد، ميتوان از سوفنتانيل به جاي فنتانيل در بيحسي نخاعي استفاده كرد.
نویسندگان: اختر جمالی , علی ستایش, حسین سعیدی, رضا حاتم آبادی , میرمنصور میرصمدی
کلیدواژه ها :
: 7027
: 7
: 0
ایندکس شده در :
نویسندگان: سعید عباسی, داود فارسی, محمدعلی جعفری ندوشن, محمدامین زارع, حسین سعیدی, Noormohammadpour P, Hasanzadeh Mofrad M, Esmaele H
کلیدواژه ها :
: 14721
: 49
: 0
ایندکس شده در :

چکيده

زمينه و هدف: پنوموتوراکس، اختلالی است که ممکن است در تروماهای نافذ يا بلانت قفسه سينه ايجاد شود و به دليل اورژانس بودن نياز به تشخيص و درمان سريع دارد. در حال حاضر اقدامات تشخيصی شامل CXR و CT-Scan میباشد. از آنجايی که برخی بيماران مشکوک به پنوموتوراکس وضعيت ناپايدار دارند و قابل ارجاع جهت CXR و CT-Scan  نمی باشند، يافتن روش تشخيصی سريع و در بالين بيمار اهميت بسزايی دارد. سونوگرافی قفسه سينه میتواند روشی سريع و در بالين بيمار جهت تشخيص پنوموتوراکس باشد. اين مطالعه با هدف تعيين دقت سونوگرافی بر بالين بيمار برای تشخيص پنوموتوراکس انجام گرفت.

روش کار: نوع مطالعه ارزيابی آزمون و آينده نگر بود. در اين مطالعه، 60 بيمار مشکوک به پنوموتوراکس بر اساس معيارها وارد مطالعه شدند. سونوگرافی قفسه سينه در محل بين دو خط پارااسترنال و ميدکلاويکولار در فضای بين دندهای دوم تا چهارم در هر طرف و در طی 5 تا 10 سيکل تنفسی انجام میگرديد. پس از انجام سونوگرافی، نتايج بر اساس يکی از موارد زير به عنوان معيار تشخيص قطعی مقايسه میشد: مثبت بودن CXR،  مثبت بودن CT-Scan، تعبيه Chest Tube   يا Needle Thoracostomy   و خروج هوا. در صورت وجود هرگونه شک درCXR  يا سونوگرافی و يا عدم تطابق نتايج اين دو، CT-Scan  قفسه سينه انجام میشد. دادهها در نهايت جمع آوری و آناليز گرديد. در اين مطالعه از آزمونهای آماری Chi-Square و Fisher’s Exact Test بر حسب شرايط و نرم افزار SPSS V.12 استفاده شد.

يافتهها: مکانيسم تروما در 5 مورد(3/8%) چاقوخوردگی، 53مورد(3/88%) ترومای متعدد، 1مورد(7/1%) ابتلاء به سل(Tuberculosis-TB )  و 1 مورد نيز ترومای بلانت به قفسه سينه بود. با توجه به نتايج سونوگرافی، 11   مورد مبتلا به پنوموتوراکس بودند، در حالی که با توجه به يافتههای راديوگرافی و  CT اسکن، 12 بيمار مبتلا به پنوموتوراکس بودند. حساسيت آزمون سونوگرافی در تشخيص پنوموتوراکس 6/91%، ويژگی اين روش 100%،  ارزش اخباری مثبت آن 100% و ارزش اخباری منفی آن 9/97% میباشد. دقت اين روش 6/98% میباشد.

نتيجهگيری: آنچه که از مقايسه اين مطالعه با مطالعات مشابه به دست میآيد، آن است که بکارگيری سونوگرافی کنار تخت در اورژانس میتواند به ميزان بسيار زيادی به تشخيص پنوموتوراکس کمک کند